Voeding & Dieet

Een proteïnelabel kost extra, maar levert vaak niks op

· 4 min leestijd

Loop door de supermarkt en je ziet het overal: pannenkoekenmix met extra proteïne, tortilla's met proteïne, tonijn met proteïne, zelfs kaas met een proteïnesticker erop. Fabrikanten plakken het woord tegenwoordig op bijna elk product, van toetjes tot bier en koffie. De Consumentenbond zocht in januari 2026 uit wat die extra eiwitten je werkelijk opleveren, en de uitkomst is ongemakkelijk voor wie denkt dat hij slimmer boodschappen doet.

Wat de Consumentenbond vond in de supermarkt

De Consumentenbond vergeleek een rij proteïneproducten met hun gewone tegenhangers. De proteïnepannenkoekenmix van Koopmans belooft 11 gram eiwit per pannenkoek, maar kost de helft meer dan de gewone mix in een schudfles en zelfs drie keer zoveel als de volkoren variant in een pak. Bij Albert Heijn betaal je €1,69 voor proteïnetortilla's, tegen €0,95 voor de volkoren versie. De "protein tonijn" van John West levert met 33 gram eiwit per blikje nauwelijks meer op dan een gewoon blikje tonijn, terwijl de ingrediëntenlijst vrijwel identiek is.

Het opvallendste voorbeeld is kaas. Maaslander zet 33 gram proteïne op de verpakking van zijn 30+ kaas, maar elke vergelijkbare belegen kaas bevat van nature net zoveel eiwit. Er is niets aan toegevoegd. Volgens de Consumentenbond is zo'n claim bij vergelijkbare producten misleidend onder de Warenwet, omdat de kaas niet meer eiwit bevat dan een kaas zonder sticker. Bij de proteïne cottage cheese van Lindahls en Philadelphia trof de Consumentenbond hetzelfde patroon: geen extra eiwit toegevoegd, wel een hogere prijs en een groter woord op de verpakking.

Je krijgt waarschijnlijk al genoeg eiwit binnen

De Consumentenbond stelt het bot: met een gevarieerd eetpatroon krijgen de meeste mensen, sporters inclusief, al voldoende eiwit binnen. Een extra proteïnesticker verandert daar niets aan, hij verandert vooral de prijs. Dat sluit aan op wat je waarschijnlijk al merkt als je regelmatig in de sportschool staat: eiwit op het juiste moment nemen maakt meer verschil dan eiwit uit elk denkbaar product proppen.

Sterker nog, de volkoren varianten zijn niet alleen goedkoper, ze zijn op een ander punt ook gezonder. Volkoren producten bevatten vezels, en daaraan hebben de meeste Nederlanders, ook actieve sporters, eerder een tekort dan aan eiwit. Lees ook waarom je waarschijnlijk te weinig vezels eet als je dat nog niet wist. Door voor de volkoren tortilla of de gewone pannenkoekenmix te kiezen, los je dus twee dingen op tegelijk: je geeft minder uit en je krijgt meer van de voedingsstof waar je echt een tekort aan hebt.

Waarom fabrikanten hier zo makkelijk mee wegkomen

Het woord proteïne werkt als een soort kwaliteitskeurmerk. Fabrikanten noemen het "goed voor sporters" en "goed voor de spieropbouw", en dat klopt op zichzelf ook wel: eiwit bouwt spieren op. Alleen gebeurt dat boven op een totale dagelijkse hoeveelheid die je toch al haalt met brood, melk, vlees, peulvruchten of gewoon een boterham met kaas. Een extra sticker op een tortilla voegt daar niets aan toe. Hij voegt een paar procent eiwit toe aan een product waarvan je al genoeg eet om je dagdoel te halen, en vraagt daarvoor een flinke meerprijs.

Dat verklaart ook waarom dit zich niet beperkt tot sportvoeding. Proteïne-ijs, proteïnebier en proteïnekoffie bestaan inmiddels, producten waar niemand zijn dagelijkse eiwit vandaan haalt, maar die wel duurder in het schap liggen dan hun gewone versie. Het label verkoopt een gevoel van gezondheid, niet per se gezondheid zelf. Opvallend genoeg richt de hype zich vooral op producten die juist bekendstaan als minder gezond, zoals chips en toetjes, waardoor het extra woord op de verpakking de rest van het etiket overschaduwt.

Zo herken je een proteïnelabel dat niks toevoegt

Drie dingen die je zelf in de winkel kunt checken voordat je het duurdere potje pakt.

  • Vergelijk de eiwitwaarde op het etiket met die van het gewone product naast je. Bij kaas, vlees en zuivel scheelt dat vaak nauwelijks iets, de proteïnevariant heeft gewoon een sticker erbij gekregen.
  • Kijk naar de ingrediëntenlijst in plaats van naar de voorkant van de verpakking. Staat er echt een extra eiwitbron in, zoals wei-eiwit, soja-eiwit of caseïne, of staat er precies hetzelfde als in de gewone versie?
  • Reken de prijs per 100 gram uit. Bij Koopmans, Albert Heijn en John West lag de meerprijs tussen de 50 en 300 procent voor een product dat volgens de Consumentenbond nauwelijks meer eiwit levert.

Twijfel je nog over een eiwitpoeder als alternatief voor voeding uit de supermarkt? Lees dan ook dit onderzoek naar zware metalen in eiwitpoeder voordat je overstapt. Niet elk eiwitproduct dat duurder is, is ook per definitie beter of veiliger.

Wat je morgen anders doet in het schap

Je hoeft een proteïnesticker niet te mijden omdat hij per definitie waardeloos is, soms zit er wel degelijk relevant extra eiwit in. Het punt is dat je het zelf checkt in plaats van de verpakking te geloven. Pak de volkoren tortilla, de gewone kaas en het gewone blikje tonijn, en besteed het verschil in prijs liever aan voeding waarvan je zelf hebt uitgerekend dat de claim klopt. Je portemonnee voelt dat verschil een stuk sneller dan je spieren een extra proteïnesticker ooit zullen voelen.

Bron: het volledige onderzoek van de Consumentenbond (2 januari 2026).

E
Geschreven door Eva Monsma Voeding schrijver

Eva is voedingsdeskundige die genoeg heeft van crash-diëten, magische supplementen en influencers die beweren dat je van selderijsap kunt leven. Ze schrijft over voeding op basis van wetenschap met recepten die je daadwerkelijk wilt maken, omdat ze weet dat niemand elke dag een quinoa-bowl gaat eten hoe gezond het ook is. Haar specialiteit is uitleggen waarom dat ene superfood niet zo super is als de marketing je doet geloven, en dat doet ze met humor en zonder wijzend vingertje. Voordat ze ging schrijven werkte ze tien jaar in een ziekenhuis waar ze patiënten hielp met voedingsplannen die in het echte leven ook werkten. Haar eigen guilty pleasure is kaas, in hoeveelheden die ze als voedingsdeskundige niet hardop durft te noemen maar waar ze absoluut geen spijt van heeft.